Otobüse binip en arkaya oturmuştuk ki, 5 oldu dediler. 102 dakika kar altında hareketsiz kalmaktan donan ayak parmaklarım ısındı birden. Camdan dışarı baktım, hala olduğumuz yerde duruyorduk. Motor çalışmıyordu ki zaten... Dizüstünü açtım, Call Of Duty 4 Singleplayer yazan kutucuğu tıkladım. Cem, "Oğlum niye açtın ki şimdi onu," dedi. "Dur," dedim, "işim var."
... Sağdan gelen bir patlama sesiyle irkildim. Meira bir el bombası sallamıştı, şimdi de hurda bir arabayı kendine siper ederek üzerime ateş açıyordu... Hemen yere yattım ve o tarafa doğru bir el bombası da ben salladım. Patlama sesi çığlık seslerine karıştı, saklandığım yerden çıkıp ateş etmeye başladım. Bacağı kopan Meira yere kapaklandı, ama arkadan gelen Ümit Karan ve Sabri çıldırmış bir şekilde üzerime koşarak bana doğru ateş açtılar. Kendimi zar zor bir duvarın arkasına attım. Başımı biraz çıkardığımda, onlara Skibbe, Mehmet Güven ve Volkan Yaman'ın katılmış olduklarını gördüm. Avazım çıktığı kadar bağırarak acıyla soluma döndüm. Omzuma bir mermi saplanmıştı, açtığı delikten oluk oluk kan akıyordu. Artık dayanamıyordum, sayıları baş edebileceğimden çok fazlaydı. Sonra her yer karardı ...
Şarj bitmişti.
2 yorum:
Kötü günler gerida kaldı...
bende orda olmalıydım aslan..... amma velakin benide skibbe ile mehmet güven ekarte ederdi :S:S:S:S
Yorum Gönder