Burada, olduğum yerde artık zaman yok, tarih yok, gece-gündüz yok, herşeyden de kötüsü artık o tanıdık elektronik ses de yok. Burada, evimden çok uzakta, tek hissedebildiğim şey sıcak ve soğuk -geçen günlerin tek habercisi-... Gerçi burada gün diye bir kavram var mı orası da bir muamma. Artık enerjimiz bitmek üzere... Benim de, gemimin de... O tanıdık sesi duymak için son bir umut, sığınağa ulaşabilmek için son bir çaba...
Houston ben Apollo beni duyuyor musun?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder